de schaker

Hier treft u  de heroïsche schaakverhalen aan uit de rijke schaakcarriere van de Graaf van Medwert. De foto hierboven herinnert aan de grote tweekamp tussen Vincent de Onoverwinnelijke (wit) en de Graaf van Medwert, met secundant, (zwart) juli 2005 in Calvados - Normandië. De uitslag van de tweekamp wordt wellicht ooit bekend gemaakt.

Graaf van Medwert – Cris Jolmer

Eindelijk liet het competitieschema de partij ontbarsten waar de gehele schaakwereld al decennia lang naar had uitgezien. Deze immer zwaar beladen partij, een slag tussen Hantumeruitburen Noord en Hantumerenzovoort Centrum, bracht tot diep in Siberië de gemoederen in beroering. Jammer was, dat de zaal van de charmante schaakclub eigenlijk niet de ambiance en de ruimte bood die een partij als deze eigenlijk verdiend. Beide schaakhelden hadden hier wel enkele, maar echter geen noemenswaardige bezwaren tegen gemaakt, gewoon gebleven als de twee schaakgrootheden zijn. De straten van het idyllisch terpdorp waren volgepakt met mensen, die de virtuoze verrichtingen ademloos op grote schermen geprojecteerd aan zich voorbij zagen trekken. Binnen voltrok zich een sprookje in zwart en wit. Een sprookje over barokke kantelen en zwierende vorsten en vorstinnen. De stukken werden in verscheidene composities opgesteld die met regelmaat deden denken aan de meesterwerken van Caravaggio. Tot ver voorbij alle andere partijen bleven de schakers gebogen over de imponerende stelling die zich meester had gemaakt van het deskundig verniste bord. De Graaf van Medwert had in het begin van de partij zijn vooruitgeschoven pion opgeofferd, omdat hij wist dat hij hiermee in de achtennegentigste zet, een loper van Cris Jolmers zwart schuin het bord zou laten afmarcheren, onder luid klaroengeschal. De spanning nam dusdanig voltage aan dat een ieder het teveel werd en het historisch clubgebouw langzaam aan leegstroomde. In afwachting van de aanstaande opgave, een symbolische omstoten van Konings’ zwarte troon, zag Cris Jolmer de rusteloze klok zijn vriend worden. Het blinkende chroom van de chronometer deed hem zelfgenoegzaam denken aan de glimmende trofeeën die zijn immense schaakverleden markeren. Zelfs het kwartier extra en Sonnema’s goud brachten de Graaf van Medwert niet de rust die voor een zeldzaam eindspel, zoals deze zich openbaarde, vereist is. Wat er door het hoofd van de Graaf van Medwert ging valt moeilijk te raden. Was het dat hij dacht aan het vermoeden van een schampere maan, achter duistere wolken, of strelende woorden voor de dame die deze (en zij wist dit zelf) niet verdiende? In ieder geval was de aanval op de zwarts B-pion even kansloos als zinloos, en mocht het daarbij zijn gebleven, het was hier niet genoemd, doch de Graaf van Medwert zag zijn loper in een bizarre situatie gemanouvreerd. Dat dit van slechts zeer korte duur was kwam door een vernietigende slag die Cris Jolmer plaatste die men in het centrum van eerdergenoemd agglomeraat nog steeds niet te boven is gekomen. Het waren al de tengere uren van de nacht toen de Graaf van Medwert het heroïsch gevecht staakte.

Graaf van Medwert – Hendrik

In een meeslepend duel, waarin de stukken er afvlogen, wist de Graaf van Medwert zijn uiterst zorgvuldig opgebouwde opening om te toveren in een niet eerder door hem vertoonde luxe uitgangspositie die hem op een zegekar langs diverse diagonalen naar de overwinning zou moeten leiden. De witte pionnen die op beide vleugels als schimmen opdoemden lieten een spoor van vernieling achter. Witte paarden dartelden het centrum van het bord tot een uitgaanscentrum, waar men wit als dresscode leek te hebben ingesteld. Een buitenstaander zou het verdere verloop van de partij wellicht wijten aan overmoed en gebrek aan concentratie van de Graaf van Medwert, doch de insiders weten dat de totale omslag van de partij niets anders was dan het logische gevolg van Hendriks vastberaden sluwheid die deed vermoeden dat alle voorafgaande zetten de kuil hadden gegraven waarin Graaf van Medwerts zogenaamde zegekar gewillig zijn einde vond. Vorken prikten de radeloze stukken van de edelman als ware het hompen brood die wachten op een onderdompeling in een fondue van raclette en gruyere, van het optisch steeds zwarter wordende bord. De Graaf van Medwert wachtte een glanzend mat niet af en verzonk in de melancholische gedachte, dat het schaakspel, zoals dat zich deze avond ontvouwde, wel erg sterk een metafoor leek van diens leven.

Robert – Graaf van Medwert

De opening van deze partij, die te boek zal staan als de Slag om Medwert, werd gekenmerkt door een laaghartige opzet van Roberts wit. Op slinkse wijze werd door hem een, weliswaar niet zo heel bruikbaar stuk, gewonnen, maar hiermee werd toch de niet geheel zuivere toon van deze partij gezet. Opmerkelijker echter, was de nooit eerder vertoonde Veulenslag waarmee de Graaf van Medwert  een nieuw hoofdstuk aan de Wereldschaakgeschiedenis toevoegde. Het zeer klein uitgevallen, en daarmee de personificatie van de penibele financiele situatie van de sympathieke club, paard van wit op de Koningsvleugel had geen schijn van kans tegen de reuzeloper die zich derhalve ondanks een afbladderende zwarte laklaag van geen zwakte schijn gaf. De Graaf van Medwert, inmiddels gewend om met zwart te spelen en om vanuit een onmogelijke positie met een stalen gezicht te volharden in een minuscule kans op een verder voorspoedig verloop van de partij, wist zich gesterkt door het eveneens uit Amsterdam afkomstige Berenburg, toch nog een redelijke uitgangspositie voor het eindspel te verwerven. Alhoewel ongemerkt aan hem voorbijgegaan, had de Graaf van Medwert wel een pion meer, die hij op heldhaftige wijze richting witte einders liet snellen. Robert probeerde een sensationele noviteit uit, door zijn loper ongedekt te laten staan in de schaduw van zwarts toren. De Graaf ging op in zijn aanstaande pionpromotie zoals de alcohol in zijn bloed, dat hij niets van de noviteit vernam. Echter, alras bleek hij een snelle leerling, want hij paste de noviteit direct zelf toe door zijn toren op de baan van een overigens geheel onsportief geposteerde loper te plaatsen. Robert brak de toren tot op de laatste steen af wat de Graaf van Medwert er niet van weerhield om voor het eerst in zijn imposante schaakcarriere een pion te laten promoveren. Met gevoel voor drama verkoos hij het paard boven de andere stukken, wetende dat de volgende zet het edele stuk toch weer in het tupperwaredoosje zou doen belanden. Ondanks dat Robert nog voldoende mogelijkheden zag om tot een patstelling te komen, vond de Graaf van Medwert het wel weer mooi geweest, voor zover het, het sportieve gedeelte van de avond betrof, en gaf op met een voor buitenstaanders schijnbare laconiek.

Graaf van Medwert  - Dick

Ondanks de totale verbijstering dat de witte stukken aan zijn kant werden opgesteld, ging de Graaf van Medwert foutloos door de openingsfase heen, wat hem in een dusdanige uitzichtloze situatie bracht dat de partij al snel als verloren diende te worden beschouwd. Dick had de overwinning al bijgeschreven op zijn laptop nog voor dat de batterij bij voornoemd object en Schaker/Edelman uitging.

Graaf van Medwert - Annemarie

In de voetsporen van Alexander Aljechin, van wie bekend is dat hij zelfs het Rode Plein in louter e2-e4, g1-f3 en f1-b5 bewegingen passeerde, begonnen twee andere legendarische schakers hun partij, met als inzet een plek in de top-12,  in een open Iberisch, doch zonder het strakke ritme van flamenco in zich te dragen. De Medwertvariant, bracht een dame ruil tot stand, waarna ook in snel tempo paarden tegen lopers en versplinterde tegen gescheurde torens werden geruild. Na de opening stond het zwart van Annemarie een pion voor, maar in het al snel daaropvolgende eindspel waren de rollen omgedraaid. Echter, het feest van het zware overwicht van een pion voorsprong werd teniet gedaan door een aanhoudende laffe aanval op wits a-pion. Hierdoor zag de Graaf van Medwert zich genoodzaakt een voorstel in te dienen tot een deling van punten. Toen deze berekening tot stand was gekomen had de dag al geen zin meer en stonden de sterren in de vorm van e2-e4, g1-f3 en f1-b5. Aljechin was één van de sterren en glom als nooit tevoren.

Peter - Graaf van Medwert

Toen wij de Graaf van Medwert, om 4 uur des ochtends, vroegen naar het verloop van de partij tegen Peter, kon hij zich slechts herinneren dat er iets was met een dame in wiens benen hij een vreemde dans richting e7 had waargenomen en ook dat hij dacht dat hij niet had gewonnen. Toen hij de donkerte van de vroege morgen in fietste riep hij nog:"En ik had weer zwart...", waarna hij vervolgens zijn fiets de sloot in manouvreerde.

Ybo- Graaf van Medwert

Maar heel even dwaalde de gedachten van de Graaf van Medwert af naar Corbières 2002. De plaats en tijd die hij dezelfde middag nog zo uitbundig had bezocht, door de rode parels in kristal en aderen te laten vloeien. De overige tijdstonden had hij slechts oog voor hetgeen zich op het door 64 gedeelde en gekraste speelveld ontvouwde. Zelfs de dame die des ochtends de Graaf van Medwert in zijn eigen tranen had verdronken, deed hem al niet meer verlangen naar een snelle opoffering van het charmant gesneden schaakstuk. En dat de edelman alweeeeeeer met zwart (de in eerder verslag genoemde geruchten nemen groteske vormen aan; doch de graaf, edelmoedig als hij is, wil van geen negatieve houding t.o.v. hem in het competitieverloop weten) weerstand moest bieden aan de immer druk converserende Ybo, die meer levensvragen en wereldproblemen oploste dan schaakproblemen. Ybo’s wit begon echter voortvarend, en op de damevleugel ontwikkelde zich een aanval die de Graaf van Medwert noodzakelijkerwijs op intelligente wijze doorstond, wel met als gevolg dat de gebruikelijke kans op een rocade verloren ging. Opmerkelijk was de en-passantslag die de Graaf van Medwert nietsvermoedend overkwam, en waarop hijzelf later in de partij ook nietsvermoedend een mogelijkheid had. De en-passantslag was misschien meer een toevallige rariteit dan een doordacht plan, want de voortgang van de aanval van wit had dezelfde daadkracht als een wetsvoorstel van D’66. Daarna begon het kantelen, niet van de glazen, maar van de partij. In diagonaal gesneden frases dreef de Graaf van Medwert de witte Koning in een verdwaalde uithoek en wist de Graaf van Medwert, zonder het zelf helemaal te kunnen overzien in een overbodig aantal zetten de Koning mat te zetten. De Graaf van Medwert keek naar de overdadige sterrenhemel, en wist, ze staan goed!

Pier - Graaf van Medwert

IJzige wind, rechtstreeks geïmporteerd uit Zlatoest, bracht de Graaf van Medwert alleen verkleumde vingers en deed niet het benodigde talent aanwaaien om Piers spraak- en schaakaanvallen, in volgorde van intensiteit, van enig nuttig repliek te dienen. Echter, de Graaf van Medwert bleef zijn in Deelder-zwart (voor de vijfde keer op rij bracht het competitieschema hem (de Graaf van Medwert dus, en niet Deelder) aan de kant waar de zwarte stukken zich bevinden, doch waarmee schrijver dezes niet het woord competitievervalsing wil gebruiken, gestoken stukken poëtisch en in uiteenlopende richtingen doelloos over het bord stuwen. Toen ook aan deze poëzie een einde kwam gaf de edelman op. Dat Pier hierna alsnog geconcentreerd doorspeelde, met zowel de witte als zwarte stukken, bracht niet veel verandering in diens overwinning.

(wat aan deze partij vooraf ging:

Peter – Graaf van Medwert

De Graaf van Medwert begon ijzersterk aan zijn prachtige partij tegen Peter. Toen na anderhalve zet de partij werd afgebroken, omdat het speelschema moest worden omgegooid, vervoegde de Graaf van Medwert zich, een illusie armer, naar een ander speelbord. Zijn protesten ("Het ging net zo lekker...") waren even kansloos als de strijd die hij weldra zou aangaan.)

Hendrik - Graaf van Medwert

Voor de derde keer stonden deze talentvolle schakers dit seizoen tegenover elkaar. Dat wil zeggen, dat de stukken stonden (die van zwart overigens niet zo lang) en de beloftevolle spelers van de alom geëerde schaakvereniging zittend dan wel hangend aan noord en zuidzijde van het bord waren te aanschouwen. Hendrik had de storm die als een krankzinnige door de straten van het lief’lijk terpdorp om zich heen sloeg meegenomen in zijn spel en als door een tornado werden de diverse stukken van de Graaf van Medwert in willekeurige volgorde van het bord afgeblazen. Laatstgenoemde bleef echter stoïcijns volharden in een minieme kans op een doordachte zet, maar toen de dame zich gewillig liet schaken door het briesend witte paard, wist ook de Graaf van Medwert dat hij zichzelf terug zou vinden, een nieuwe nederlaag op zijn pruilwagen bindend.

Bauke – Graaf van Medwert

Zoals gebruikelijk verloor de Graaf van Medwert in de opening op miraculeuze wijze een pion om niet gelijk mat te gaan. Dit verkondigde weliswaar een nieuwe aanstaande nederlaag, echter de edelman bracht zijn lopers in dusdanige stelling, ook al had hij daar zelf geen weet van, dat er een gerucht van dreiging van de stukken van de Graaf van Medwert uitging. Dat was het laatste positieve nieuws wat men over hem vernomen heeft.

Peter – Graaf van Medwert

De Graaf van Medwert had wederom een rustige opening voorbereid, doch Peter wist in enkele zetten de zwarte stukken in de verdrukking te wringen. Daarna volgde een even lange als spannende strijd op de D-lijn, welke door beide partijen als de weg naar eender welk beloofd land werd beschouwd. Het was voor de Graaf van Medwert als balanceren op minder dan een koord, alsof hij een éénrichtingsweg was ingeslagen naar een zeer belabberde bestemming. De D-lijn veranderde dan ook alras in een D-mineurlijn en de Graaf van Medwert gaf ruimhartig toe dat er deze avond (alweeeeeeeeeer) geen eer voor hem was te behalen.

Graaf van Medwert- Hendrik

Op deze koude winteravond, waarin menig persoon zich nachtlang terugvond in een kilometers lange optocht van sneeuwauto’s en ander bizarre taferelen, speelden Spijkers en Kingma een brandende Spaanse opening, die de sfeer ademde van Tapas en Rioja. In een open partij golfden de kansen heen en weer. In de 20^e zet (… - Pg4) bracht Hendrik een sluwe aanval op het deinende triplex, doch Spijkers doorzag de wrede bedoelingen en sloeg niet het paard, maar toornde de toren naar het vervaarlijke vakje f3. Toen zwart koos om met zijn paard de toren op f1 te slaan en niet de dreigende dame uit te schakelen, was de opzet van de Graaf van Medwert geslaagd en hij zette de zwarte koning schaakmat door zijn dame naast de toren te posteren. 

Graaf van Medwert – Robert 

Na een zinderende opening (de Graaf van Medwert had deze dag al enige openingen doorgenomen; te weten een Corbieres 2002, een Chateau Neuf du Pape 1998 en een Charrette 2003) die deed denken aan de partij Nreztrablopoloukov-Kadyrinsky (Singapour, 1834), ontwikkelde zich een schrijnend gevecht om de zo goed als opgegeven pion van zwart, die doelloos als een pias op de Dame-vleugel rondtrok. Echter, Robert zag zijn pion telkens weer op talentvolle wijze gered, zelfs in die mate dat hij wit dwong een keuze te maken tussen het verlies van de dame dan wel het paard. Ondanks dat de dame de Graaf van Medwert deze week al eerder in tranen had doen zinken, koos hij toch weeeeer voor haar. Het hartverscheurend gehinnik, was tot over vele borden te horen. Het geruite triplex trok aan de hoeken krom, maar de Graaf van Medwert poogde nog eenmaal de zwarte Koning klem te zetten in zijn kil paleis, door de loper bij de enige vluchtweg te posteren. Maar ook dit had Robert in de vierde zet al zien aankomen, waarop hij listig zijn paard het dodelijke vakje op rij 8 liet bewaken. Aan de oostelijke kim zou de zon al zijn doorgebroken, ware het niet dat regenbuien de sfeer bepaalde, toen de Graaf van Medwert moedeloos opgaf....

Graaf van Medwert – Jos 

Na een moment van onoplettendheid in het begin van de partij verspeelde vaal wit een pion, wat echter de opbouw van Jos enigszins verstoorde. Breekpunt van de partij was natuurlijk de kampioensschaakklok uit 1975, die Jos eigenhandig in de wacht had gesleept, wat subtiel door een der collega schakers, zorgvuldig het zilverwerk poetsend, werd opgemerkt. Zoveel jaren succesvolle ervaring imponeerde de Graaf van Medwert dusdanig dat de partij eigenlijk al als verloren diende te worden beschouwd. Doch gesterkt door een nieuw glas Beerenburg ging de edelman van Medwert man- en paardmoedig door en zag hij het zwarte paard, dat de pion verschalkte, een stroom van opeenvolgende zetten veroorzaken die het witte leger steeds meer in het nauw bracht. De, zo leek het op het eerste gezicht, dappere witte bisschop, die in zijn eentje het zwarte leger met een zelfmoordpoging te lijf ging, bleef zeven zetten overeind, terwijl het thuisfront de ene na het andere verlies kon bijschrijven. Ondanks dat de Graaf van Medwert een kwaliteit achter kwam zag hij nog een kleine, doch naïeve mogelijkheid om de koning mat te zetten achter zijn pionnen. Dit werd doorzien door Jos, waarop de Graaf van Medwert vervolgens opgaf.  

Annemarie  - Graaf van Medwert 

28 oktober 2005 werd schaakhistorie geschreven: De Graaf van Medwert behaalde zijn eerste overwinning in zijn nog jonge schaakcarriere. In het begin van de partij begon Annemarie zeer voortvarend en had het er alle schijn van dat dankzij een briesende en dreigende schimmel, een oprukkende loper (3 Lf1-c4) en de zwarte toren die verloren ging in de heftige strijd, de Graaf van Medwert zich wederom snel zou terugvinden aan de bar. Echter, een uitgekiend 8 ...... - 0-0-0 in plaats van het verwachtte 8 ....... 0-0, de concentratie opeisende origami werkzaamheden van wit, waardoor een loper en een pion verloren gingen en een gunstige stand van de sterren bracht zwart in een winnende positie, ondanks dat wit de zwarte koning in de zetten 30 t/m 34 schaak wist te houden en een pion terugwon volgde toch de opgave van wit. 

Graaf van Medwert – Pier

Na 26 zetten van diverse kwaliteit bood Mark Pier remise aan, dat door de jonge talentvolle, doch deze avond weinig geïnspireerde schaker werd geaccepteerd, ondanks dat de toren van wit op pijnlijke wijze met denderend geruis in elkaar stortte. 

Ybo  – Graaf van Medwert

Waar ik b7-b6 speelde, bedoelde ik natuurlijk a7-a6…. Maar goed, later volgde dan weer een onwetend Pe4-f6, wat dan weer een dapper f2-f4 had moeten zijn. De paarden van Ybo werden veilig opgesloten in de stallen van het zwarte paleis. Terwijl kort daarvoor de witte dame verleidelijk lonkte naar koning zwarts. Echter zij was niet alleen, niet zo vrij als zij deed voorkomen. Haar page steunde haar vanaf een diagonaal. Gelukkig zag de Graaf van Medwert het gevaar ditmaal wel. Toch werd laatstgenoemde wel degelijk deze avond (weer) verraden door een vrouw…. En wel de dame die zich in zwart had gehuld. Zij had natuurlijk de loper moeten blijven helpen om het paard te blijven steunen. Maar zij werd overmoedig en verloor de realiteit uit het oog. De Graaf van Medwert probeerde nog met man en paard nieuwe winstkansen te forceren, maar maakt hier bij, zo zou al snel blijken, de verkeerde keuze. Waarop de sportieve opgave van zwart volgde. Ondertussen loopt er een onderzoek van de FIDE naar deze partij, omdat wit zich onregelmatig niet bezighield met de notatie der zetten.

– Graaf van Medwert

De Graaf van M. was op onfortuinlijke wijze oneven geloot. Dit betekende onverwacht de eerste punten (en nog wel met zwart!) en dientengevolge werden er  nog diverse flessen wijn ontkurkt in het kasteel, van welk de torens deze avond rustig konden blijven staan.

Graaf van Medwert – Alle

De partij stond de hele avond in het teken van een luie dame die maar in de penning bleef staan en een pion die dacht: zoek het zelf maar uit. Ondanks dat de Graaf ditmaal geen grove blunders wist te verzinnen, was er toch nooit enig uitzicht op maar iets dat op een aanval van het witte leger zou lijken. De Graaf van Medwert hield echter lang stand maar toen na een hele serie stukken ook nog d1 viel hield voornoemde het gezien en vervoegde hij zich aan de bar.

Hendrik  – Graaf van Medwert

Een memorabel moment: Het debuut van de Graaf van Medwert. Tikkende klokken, geschriften van zetten, opeens die stilte, oh nee, geen stilte, die klokken. Met enkele zetten was daar al het einde van het debuut. De jeugdige schaker wist met zwart vanaf het begin de aanval te vinden en zette de totaal flabourgasted debutant in enkele zetten mat.

terug